Bizimle İletişime Geçin

Omuz ekleminin ana bileşenleri; humerus (üst kol kemiği), skapula (omuz kanatı) ve klavikula (çıkık kemiği) kemikleri ile birlikte, rotator cuff kasları, labrum, kapsül ve çeşitli ligamentlerden oluşur. Bu yapılar birlikte en mobil eklemimizi oluşturarak geniş hareket aralığı sağlar.

Rotator cuff, omuz ekleminin etrafındaki dört kasdan oluşan bir yapıdır: supraspinatus, infraspinatus, teres minor ve subscapularis. Bu kaslar, humerus başını skapula içinde tutarak eklemin stabilitesini sağlar ve dış rotasyon, iç rotasyon, abduksiyon gibi hareket türlerini mümkün kılar.

Glenoid labrum, skapulanın artiküler yüzeyini çevreleyen fiber kırtılaktır. Ekleme derinlik ve stabilite kazandırır, humerus başının hareket aralığını genişletir ve proprioceptive bilgi sağlar. Hasar durumunda instabilite ve hareket kısıtlılığına neden olabilir.

Omuz eklemi, anatomik yapısı itibariyle yüksek mobilite sağlamak için tasarlanmıştır. Humerus başı, skapula kavitesine göre çok daha büyüktür, bu da geniş hareket aralığı sağlar. Ancak bu mobilite, stabilitesinin azalması ile ödünleşir, dolayısıyla yumuşak doku yapıları stabiliteyi sağlamak için önemli rol oynar.

Omuz eklemi altı ana hareket yapabilir: fleksiyon (ileri çekme), ekstansiyon (arkaya çekme), abduksiyon (yanlara açma), adduksiyon (içeri çekme), dış rotasyon (dışa döndürme) ve iç rotasyon (içe döndürme). Kompleks hareketler, bu temel hareketlerin kombinasyonlarından oluşur.

Akromioklavikular eklem, klavikula ile akromion arasında yer alan küçük ama önemli bir eklemdir. Omuz hareketlerinde, özellikle abduksiyon ve fleksiyonda skapulanın rotasyonuna yardımcı olur. Burası travma ve artroza açık bir bölgedir.